ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

17/10/2013
.
.
.

17 Ὀκτωβρίου

.
322 π.Χ.— (βλ. & 12/10) Η σημερινή, φέρεται ως πιθανή ημερομηνία θανάτου,του ρήτορος Δημοσθένους. Γεννήθηκε στην Παιανία το 384. Χαρακτηριστικό τού μεγάλου Αθηναίου ρήτορος και πολιτικού, η ισχυρή του θέλησις, χάρη στην οποία ξεπέρασε προβλήματα βραδυγλωσσίας και αρθρώσεως, με αποτέλεσμα να εξελιχθεί στον μεγαλύτερο ρήτορα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, ίσως και όλων των εποχών. Εναντιώθηκε στην επεκτατική πολιτική του Φιλίππου, με τους λόγους του που είναι γνωστοί ως «Φιλιππικοί», επιδρώντας καταλητικώς στην εξωτερική πολιτική των Αθηνών. Υπήρξε εκ των πρωτοστατών της Αντιμακεδονικής πτέρυγος, και ουδέποτε απέκρυψε την «αντίθεσή» του. Στην Αθήνα, το 324 π.Χ., η αντιμακεδονική πολιτική πτέρυγα ήταν πανίσχυρη, παρά την στρατιωτική παντοδυναμία των Μακεδόνων. Την περίοδο εκείνη, ο Δημοσθένης, ενεπλάκη σε οικονομικό σκάνδαλο με αφορμή την άφιξι στην Αθήνα του Αρπάλου, διαχειριστού και καταχραστού για δεύτερη φορά, του βασιλικού θησαυροφυλακίου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, παρ’ότι  ο Αλέξανδρος είχε δεχθεί την μετάνοιά του την πρώτη φορά, επαναδιορίζοντάς τον οικονομικό διαχειριστή. Το περιστατικό αυτό δείχνει τον πλήρη εκμαυλισμό και την σήψη που είχε επέλθει στην Αθηναϊκή δημοκρατία την εποχή εκείνη. Ο Δημοσθένης διωκόμενος από τον Αντίπατρο, μετά την αποτυχημένη προσπάθεια της Αθήνας να επαναστατήσει και να αποκτήσει την ανεξαρτησία της έναντι των μακεδόνων, αυτοκτόνησε. Έχουν διασωθεί 27 δημόσιοι και 31 ιδιωτικοί λόγοι του Δημοσθένους. Επίσης 6 επιστολές και 1 βιβλίο που περιέχει 24 προοίμια λόγων. Ως γνήσιοι –εκ των λόγων του – θεωρούνται μόνο 34 ή 37.

Ένα νυφιάτικο ταξίδι στις παράξενες παραδόσεις του κόσμου!

---

Ενα ασυνήθιστο οδοιπορικό στις χώρες του κόσμου έκανε η κάμερα του National Geographic παρακολουθώντας διαφορετικές γαμήλιες τελετές βασισμένες στα ήθη και τα έθιμα του κάθε τόπου.

Από τις φτωχογειτονιές της Ταϊβάν, μέχρι την πριγκίπισσα των Σουάζι και τον βασιλιά των Ζουλου στη Νότια Αφρική, ο φωτογραφικός φακός ακολουθεί τις ρίζες της παράδοσης σε κάθε γωνιά του πλανήτη, παρουσιάζοντας γάμους που δεν χρειάζονται νυφικά για να είναι εντυπωσιακοί.
Παλιά πόλη Σανάα – Υεμένη

6ο Διήμερο Σεμινάριο Παραδοσιακών Χορών "Σαμοθράκη και Ικαρία" Δημόσια · Διοργανωτές: κμπχ Κυκλος

Το Κέντρο Μελέτης Παραδοσιακών Χορών "ΚΥΚΛΟΣ" διοργανώνει φέτος ένα ακόμα διήμερο σεμινάριο

αφιερωμένο στη μουσικοχορευτική παράδοση δύο νησιών του βόρειου και ανατολικού Αιγαίου, της Σαμοθράκης και της Ικαρίας. Θα παρουσιαστούν τα τραγούδια και χοροί των δύο νησιών, καθώς επίσης θα αναφερθούν και στοιχεία λαογραφίας όπως ιστορικά στοιχεία, έθιμα και πανηγύρια.

Το σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί στις 30 Νοεμβρίου και 1 Δεκεμβρίου, στο χώρο του 1ου-5ου Δημοτικού Σχολείου Συκεών, Δεντροφυτεία.

Το Σάββατο η ημέρα είναι αφιερωμένη στη Σαμοθράκη με εισηγητή τον Τάσο Κυριακίδη

Την Κυριακή η ημέρα είναι αφιερωμένη στην Ικαρία με εισηγήτρια την Χριστίανα Κατσάρου.

Υπάρχει δυνατότητα παρακολούθησης μόνο της μιας μέρας του σεμιναρίου.




Περισσότερες πληροφορίες για τιμές και δηλώσεις συμμετοχής θα αναφερθούν σύντομα...

ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ-ΣΒΑΣΤΙΚΑ

Οι συμβολισμοί του Μαιάνδρου καθώς και της Σβάστικας προκαλούν εύκολα το ενδιαφέρον. Συγκεντρώνοντας πληροφορίες από διάφορες πηγές μπορούμε σχετικά εύκολα να έχουμε μία ολοκληρωμένη εικόνα για την ποιότητά τους αλλά και το αιώνιο μήνυμα που «μεταφέρουν» και «αναθέτουν» στις πλάτες μας αλλά και στην νοημοσύνη μας.

ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ


Εικόνα: Ο Ηρακλής καταβάλλει τον Τρίτωνα με την"μαιάνδριο λαβή". (Αγγειογραφία του 550 π.Χ. Αρχαιολογικό Μουσείο Ταρκυνία)

Είναι ένα από τα ιστορικότερα σύμβολα του Ελληνικού Κόσμου και δηλώνει την ελληνική καταγωγή όλων των πραγμάτων που τον φέρουν πάνω τους! Συμβολίζει την αίσθηση του άπειρου, του ατελείωτου, της ακρίβειας και της ολοκλήρωσης. Έχει άμεση σχέση με την ατελείωτη ροή του χρόνου και το ολοκληρώσιμο των επαναλαμβανόμενων χρονικών κύκλων καθώς και με την αρμονική ταύτιση των αντιθέτων στον ανώτερο δυνατό βαθμό. Αποτελεί την πεμπτουσία της αρχαίας ελληνικής σκέψης. Στην μυθική επιλογή του Ηρακλή, μαιάνδριο σχήμα είχε ο δύσκολος δρόμος της Αρετής (σε αντίθεση με της Κακίας, που ήταν ευθεία), με τους μαιάνδρους να συμβολίζουν τις δομημένες δυσκολίες της ζωής, που καλείται να ξεπεράσει οξύνοντας το πνεύμα του ο άνθρωπος για να πλησιάσει το ιδανικό.

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΦΟΡΕΣΙΕΣ ΣΙΝΑΣΟΥ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ(ΥΠΟ ΚΥΡ.ΒΛΑΣΙΑΔΗ)

Ανδρική.
Για την ανδρική παραδοσιακή φορεσιά της Σινασού,δεν υπάρχουν αρκετά γραπτά στοιχεία, καθ’ όσον , εξαφανίσθηκε πολύ νωρίς.Δηλαδή ,από τις αρχές του 19ου αιώνα. Αυτό ήταν αποτέλεσμα της φυγής τωνΣινασιτών στην Κωνσταντινούπολη, από τα μικρά τους χρόνια, αμέσως δηλαδή μετάτο σχολείο.
Από εκεί ,υιοθέτησαν τα «φράγκικα» της Πόλης , ήτα « πολίτικα», όπως τα έλεγαν στη Σινασό. Αυτό όμως έγινε ουσιαστικά από τηνανάγκη των Σινασιτών εμπόρων της Πόλης ,για να μπορούν να συναναστρέφονται μετους άλλους εμπόρους και τους λοιπούς συνεργαζόμενους μαζί τους.
Οι γεροντότεροι Σινασίτες της γενιάς τηςΑνταλλαγής (Οκτώβριος του 1924),δεν θυμόντουσαν κανέναν που να φορούσε στηΣινασό, τα παραδοσιακά του ρούχα, εκτός από ένα μόνο κομμάτι που φορούσαν οιηλικιωμένοι. Τη γούνα, το γουνί, όπως το έλεγαν. Ήταν ένα είδος επανωφοριού, με εξωτερικό μάλλινο σκουρόχρωμο χονδρό ύφασμα, και στο εσωτερικό του ήταν ντυμένομε γούνα διαφόρων ζώων, όπως ,λύκου, αλεπούς, προβάτου ή σαμουριού (νυφίτσας).Και αυτό, γιατί ως γνωστό, η Σινασός έχει μεγάλο υψόμετρο, όπως όλη η Καππαδοκία.
Η πιο ακριβή και πιο όμορφη ,ήταν η σαμουρόγουνα,που ήταν και το στοιχείο που πρόδιδε την οικονομική κατάσταση. Τις Κυριακές,φορούσαν την πιο ακριβή και όμορφη, άνδρες και γυναίκες. Είχε στητό γιακά, η ανδρική όμως γούνα ήταν μακριά ,μέχρι κάτω από τα γόνατα.
Στο κεφάλι οι άνδρες, σχεδόν υποχρεωτικά,φορούσαν το φέσι, (φες’) από βυσινί τσόχα , και από την κορυφή του κρεμόταν ηφουντωτή μαύρη φούντα, το πουσκούλ. Στο λαιμό έβαζαν το σάλι, (σαλ’), ένα είδος κασκόλ.

Το σχετικό απόσπασμα από την ομιλία του Οδυσσέα Ελύτη στην τελετή απονομής του βραβείου Νόμπελ τον Νοέμβριο του 1979 είναι το παρακάτω:

«Είναι, το ξέρω, άτοπο ν' αναφέρεται κανείς σε προσωπικές περιπτώσεις. Και ακόμη πιο άτοπο να παινά το σπίτι του. Είναι όμως κάποτε απαραίτητο, στο βαθμό που αυτά βοηθούν να δούμε πιο καθαρά μιαν ορισμένη κατάσταση πραγμάτων. Και είναι σήμερα η περίπτωση.

Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ' όλ' αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ' ελάχιστες διαφορές.

Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μία Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. -χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρυσμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας.

Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν' αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών.

Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος εικοσιπέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση.»

Χ.Ο.Καβάλας-2ο Σεμινάριο Ελλ.Παραδοσιακών Χορών